Unieke Turkse instrumenten, waaronder de Turkse ney, zurna, kaval en mey
Een van de waardevolste schatten van de Turkse cultuur is de Turkse muziek. Geïnspireerd door de culturele rijkdom van de regio waarin ze zich bevindt, verschillen de instrumenten die in de Turkse volksmuziek worden gebruikt van de instrumenten van andere landen.
Turkse ney
De Turkse ney, een van de bekendste Turkse houtblaasinstrumenten, is van riet gemaakt. Hij heeft zeven gaten, zes aan de voorkant en één aan de achterkant. De muziek wordt voortgebracht door een speciaal riet met een gele knoop. Op de eerste en de laatste geleding van een zo voorbereide ney worden ringen bevestigd die parazvane heten. Deze ringen zijn van goud, zilver of messing. Hij heeft een klankbereik van bijna drie octaven. Het woord “Nây” betekent “riet” in het Perzisch. De naam “Nây” is in de loop van de tijd “Ney” geworden. De ney, die teruggaat tot de oudheid, wordt ook gebruikt in de religieuze muziek van de Turkse cultuur.
De persoon die de ney bespeelt heet NEYZEN.
Zurna
De zurna, met een geschiedenis van honderden jaren, is een van de belangrijkste houtblaasinstrumenten van Anatolië. De zurna is het luidste en meest luide van de Turkse blaasinstrumenten, bekend om zijn krachtige stem. Vanwege dat luide geluid wordt hij vaak samen met trommels bespeeld. Hij werd gespeeld op belangrijke dagen zoals bruiloftsfeesten, ging ook mee in de oorlogen van de oude Turken en nam een zeer belangrijke plaats in binnen de mehterkapellen.
Het muziekinstrument zurna wordt over het algemeen gemaakt van pruimen-, noten-, wilgen- of moerbeihout. Het heeft in totaal acht gaten, zeven aan de voorkant en één aan de achterkant. Vanwege dat luide geluid wordt hij vaak samen met trommels bespeeld. De lengte van de zurna varieert tussen 30 cm en 56 cm. De zurna, waarvan men denkt dat hij een geschiedenis van drieduizend jaar heeft, wordt gebruikt in de muziek van vrijwel elke regio van het land.
Ze worden op basis van hun grootte en kleinheid in drie groepen verdeeld.
1. Kaba zurna 2. Middelgrote zurna 3. Cura(Zil) zurna
Kaval
Het is een van de eerste houtblaasinstrumenten van de mensheid. Het instrument, dat in verschillende bronnen tot de "mondinstrumenten" wordt gerekend, is bekend sinds de Centraal-Aziatische Turkse beschavingen. Er zijn twee types: de kaval met tong en de kaval zonder tong. Het woord kaval komt van Kov, dat hol betekent. Het klankbereik is 2,5 octaven. Het behoort tot de groep van de houtblaasinstrumenten. Er zijn acht toongaten, zeven op het voorvlak en één op het achtervlak.
Mey
Hij bestaat uit een riet dat op een corpus is bevestigd om op te blazen. Het corpus heeft acht gaten, zeven aan de voorkant en één aan de achterkant. De mey, die vooral in de oostelijke regio's van Turkije wordt gebruikt, bestaat in verschillende maten. Meestal wordt hij gemaakt van bomen als haagbeuk, pruim, notenboom enzovoort. Vanwege zijn zwakke geluid wordt hij vooral binnen en in kamerbijeenkomsten bespeeld.
G-klarinet
De G-klarinet is een klarinet waarvan de noten volgens het Albert-klepsysteem zijn geplaatst en die daarop is ontworpen. De klarinet, die in Turkije de Klarinet ging heten, slaagde erin een plaats te veroveren tussen de belangrijkste instrumenten van de Turkse muziek doordat ze klank gaf, omdat ze de klank beter kan weergeven vanwege de klarinet, de meest gebruikte klarinet in Turkije. De G-klarinet, die vooral in melodische en versierde muziek wordt gebruikt, is ook vaak gewild in oosterse en Arabische muziek met deze structuur.
De klarinet is een houtblaasinstrument dat wordt gemaakt van hard en duurzaam hout, meestal ebbenhout. Eboniet, een soort harde rubber, is ook in metaal verkrijgbaar.
Onze catalogus bevat een breed assortiment Turkse houtblaasinstrumenten in de categorieën Turkse ney, Zurna, Mey, Kaval en G-klarinet. Elk van deze instrumenten heeft andere eigenschappen en speelt daarom een andere rol in de Turkse muziek. De Turkse ney heeft een zacht timbre en een rustgevende klank; hij wordt sterk geassocieerd met Mevlevi-muziek en wordt ook in de klassieke muziek bespeeld. De mey is een korte hobo met een donkere klank, oorspronkelijk bespeeld in het noordoosten van Turkije. De zurna daarentegen is een houtblaasinstrument met dubbel riet en een zeer heldere klank; hij wordt in Zuidoost-Anatolië bij dansen meestal begeleid door Turkse trommels. De G-klarinet is ook interessant omdat hij een kleine terts lager staat dan de bes-klarinet. Wat de kaval betreft: dat is een randgeblazen fluit die door herders wordt gebruikt.
Alle Turkse houtblaasinstrumenten in onze winkel zijn handgemaakt, gebouwd door meesters. Aarzel niet om ons in Istanbul te bezoeken of onze catalogus via onze website te bekijken. We denken dat je hier het meest geschikte Turkse houtblaasinstrument voor je vindt, tegen de beste prijs-kwaliteitverhouding.
Gemeenschappelijke kenmerken van Turkse houtblaasinstrumenten
Er is een grote verscheidenheid aan houtblaasinstrumenten die verschillen in vorm, materiaal en formaat. Het is gebruikelijk dat de klank wordt voortgebracht door de trilling van iets anders dan de lippen. Fluiten, die de meeste mensen op de basisschool en de middelbare school bespelen, behoren ook tot de houtblaasinstrumenten. Een ander kenmerk van blaasinstrumenten dat ze onderscheidt van andere instrumenten is dat ze hun toonhoogte veranderen door hun gaten af te sluiten. Oorspronkelijk werd, net als bij een blokfluit, een gat dat het klankgat heet rechtstreeks met een vinger afgesloten. Met de ontwikkeling van de muziekinstrumenten werd het mogelijk om "kleppen" te gebruiken, zoals bij fluiten en saxofoons, om gaten te sluiten en grotere intervallen te spelen.
Bij sommige houtblaasinstrumenten wordt de klank verkregen met behulp van rieten. Deze instrumenten worden ook rietinstrumenten genoemd. Bij een deel ervan worden dubbele rieten gebruikt om de klank wederzijds te laten trillen; die heten dubbelrietinstrumenten. Ney en mey kunnen worden genoemd als voorbeelden van enkelrietblaasinstrumenten, en de hobo als voorbeeld van dubbelrietblaasinstrumenten. Blaasinstrumenten bestaan uit een hol, cilindrisch corpus. Wanneer er in het mondstuk wordt geblazen, ontstaat de klank door de trilling van de luchtkolom binnen in het corpus.