Louta (po turecku lavta) to odmiana oudu charakterystyczna dla Stambułu; jej grecka nazwa oznacza „lutnię miejską”. Instrument służył do akompaniowania kemençe, tworzenia dźwięków burdonowych oraz grania rytmicznych dwudźwięków podczas publicznych zabaw tanecznych. Przypomina oud i ma gruszkowaty kształt, lecz jego korpus jest nieco mniejszy, a barwa odrobinę bardziej szorstka. Siedem strun szarpie się długą, cienką kostką. Gryf louty ma progi dostosowane do tureckiej muzyki makam; choć instrument jest popularny również w Grecji, posiada 26 ruchomych progów na oktawę.
Wczesne formy tego instrumentu były znane starożytnym Sumerom, Egipcjanom, Babilończykom, Rzymianom i Grekom. Później rozwijali go Arabowie, a za pośrednictwem Hiszpanii rozprzestrzenił się na Zachód w okresie andaluzyjskich Umajjadów. Oprócz wprowadzenia louty do Hiszpanii (Andaluzji) przez Maurów ważnym punktem przenikania lutni z kultury arabskiej do europejskiej była Sycylia, dokąd przywieźli ją muzycy bizantyjscy, a później muzułmańscy. Do muzyki tureckiej weszła w XVIII wieku. Dziś nie jest już tak popularna jak dawniej.
Na śródziemnomorskiej loucie gra się kostką wykonaną tradycyjnie ze skorupy żółwia lub współcześnie z tworzywa sztucznego. Jej brzmienie jest zbliżone do tamburu. W epoce baroku lutnia i instrumenty basowe należały do instrumentów realizujących partie akompaniamentu. Na lutni barokowej i renesansowej gra się natomiast, szarpiąc struny kciukiem i palcem wskazującym prawej dłoni. Osobę grającą na loucie nazywa się lavtavi, czyli lutnistą.
Louty w naszym katalogu mają korpusy z orzecha lub mahoniu, świerkowe płyty rezonansowe oraz kołki z palisandru. Wszystkie instrumenty oferowane w naszym sklepie są wykonywane ręcznie, starannie zaprojektowane i budowane przez doświadczonych lutników. Zapraszamy do naszego sklepu w Stambule lub do zapoznania się z ofertą na stronie internetowej. Wierzymy, że znajdziesz u nas odpowiednią loutę w korzystnej cenie.